geboorte Liv (deel 2)

Gepubliceerd op 21 december 2020 om 21:21

Oke hier komt hij dan. Ons verhaal. 

Naar het einde van de zwangerschap toe was mijn geduld stilaan op. Bij iedere oefenwee hoopte ik dat het zou doorzetten. 's Nachts als ik me draaide in bed dan kraakte/plopte iets in mijn bekken. Ik hoopte dan stiekem dat dat mijn vliezen waren die opende, maar het was helaas iedere keer een teleurstelling. Ik was er zodanig klaar mee dat ik op zaterdag heel laat in de avond nog naar mijn doula stuurde dat ik maandag naar de gynaecoloog zou bellen om te vragen dat ze me kunnen inleiden. Toen ik ging slapen hoopte ik er al niet meer op dat het zou gaan gebeuren, ik ging er vanuit dat het toch weer niks zou zijn. 

Rond 1 uur lag ik nog steeds te woelen en kon ik moeilijk slapen. Ik lag op mijn zij en voelde weeral een plop/krak in mijn bekken. Het was wel een beetje vreemd want ik had me op dat moment niet bewogen, maar ik voelde geen water lopen dus deed ik mijn ogen terug toe en probeerde wat te slapen. Even later voelde ik wat voorweeën die toch iets anders aanvoelde dan degene die ik de afgelopen dagen had gehad. Ik ging even anders in bed liggen en voelde lichtjes wat vocht tussen mijn benen sijpelen. Zou het toch begonnen zijn? Even later stond ik in de badkamer mijn vroedvrouw en doula op te bellen dat het moment eindelijk daar is. De weeën waren nog heel zacht dus ik vond het niet direct nodig dat ze meteen kwamen. 

Onze vroedvrouw (Melinda) was op dat moment onderweg naar een andere mama die op bevallen stond en vond het toch een beter idee als mijn doula (Annelies) toch rustigaan al zou vertrekken. Ook had ze voor de zekerheid ook een collega vroedvrouw van haar opgebeld (Katrien). Ondertussen waren Jochem en Finn ook al opgestaan en waren ze alles aan het klaarzetten in de living. Ik had op voorhand al een lijstje gemaakt zodat dit vlot zou verlopen. Mijn haren draaide ik gauw even tussen een wee door in een knotje met het gedacht: sffs maak ik een mooie dot voor de spiegel, want er worden fotos gemaakt... - didn't happen. De weeën kwamen heel snel na elkaar maar ze waren doenbaar. Ik buigde me over de keukentafel waardoor ze niet erg pijnlijk aanvoelde. Tussen half2 en 2u was Annelies aangekomen. Tegen die tijd begon ik mijn weeën wel goed te voelen en legde ze aan Jochem een techniek uit om hierin te ondersteunen. Annelies deed het eerst een paar weeën voor en mijn verbazing was groot! Ik voelde mij weeën bijna niet meer als ze dit deed! WAAROM DEED NIEMAND DAT BIJ DE BEVALLING VAN FINN??!! Zo hebben we een tijdje de weeën opgevangen op een yogamatje in de living, terwijl we gezellig praatte en tussen de weeën door naar the big bang theory keken. Een half uur na Annelies stond de vroedvrouw Katrien voor de deur. Ze controleerde Liv'je haar hartslag en nam onze geboortewensen door die uitegepint op tafel lagen. Ik had tijdens de bevalling echt nauw contact nodig met mensen waar ik me echt heel goed bij voel. Met Annelies hadden we ondertussen al heel goed contact omdat ze ons doorheen de zwangerschap begeleid had, maar Katrien kende ik niet. Wat ik enorm gewaardeerd heb is dat ze me de ruimte heeft gegeven en zich wat meer op de achtergrond heeft begeven terwijl Annelies en Jochem voornamelijk hielpen met het opvangen van weeën etc. Begrijp me niet verkeerd, Katrien is een fantasische vroedvrouw! Maar na de bevalling bleek wel dat ik me tijdens de visualisatie oefeningen me te hard op een bepaald beeld had gefocust van hoe de bevalling er uit zou zien, en er was niet genoeg ruimte voor verandering. Het beeld in mijn hoofd was Annelies en Melinda die elkaar echt gevonden hadden en er ook wel naar uitkeken om samen een bevalling te doen, waar op het einde nog een vroedvrouw ter ondersteuning bijkomt. (Verder in het verhaal blijkt er nog zo iets van mijn visualisatie te hard vastgeroest te zitten). 

 

Alleszins de weeën opvangen ging goed, maar ik wou ook even onder de douche met een warme waterstraal over mijn buik. Annelies kwam met me mee naar de badkamer en wat Jochem aan het doen was weet ik niet meer. Misschien even Finn terug in het slaap aan het helpen ofzo. Na een tijdje onder de douche gezeten te hebben begonnen de weeën toch wat intenser te worden en besloot ik om toch maar terug naar de living te gaan. Het lukte me alleen niet om tijdens het afdrogen de weeën rechtstaand op te vangen, dus tussendoor ben ik op handen en knieën op de badmat gaan zitten om ze weg te puffen. Op dat moment kwam Katrien ook even kijken en hoorde ik haar tegen Annelies zeggen "Oei, en het zwembadje moet nog gevuld worden." ... Ik had haar dit horen zeggen, en toch had ik niet door dat het nu wel snel zou gaan en ik het misschien niet zou halen om in het zwembad te bevallen. In mijn hoofd waren we nog maar net begonnen, waren de weeën nu pas echt pijnlijk aan het worden... duuus ik dacht nog steeds dat het nog uren zou duren. 

Omdat de weeën inderdaad hevig begonnen te worden hielpen Annelies en Katrien me terug naar de living. Daar ben ik terug op handen en knieën op de yogamat gaan zitten en opeens werd het enorm intens. Het puffen ging over naar schreeuwen en ik wist me geen houding meer die comfortabel aanvoelde. Nog steeds volgde de weeën heel snel op elkaar maar ik kreeg het gevoel dat ik dit niet aankon (wat op dit punt heel normaal is). Ik raakte in paniek omdat ik dacht dat deze intense weeën nog lang zouden duren en dat was ook Annelies niet ontgaan. Ze is toen even voor me komen zitten en sprak me rustig en bemoedigend aan dat ons babytj'e er bijna is. Maar dan. Dat zwembad. In mijn visualisatie tijdens de voorbereiding nam ik iedere keer mee dat ik in dat badje zou bevallen. Dus ik wou ook echt in dat bad! Na iedere wee vroeg ik of het bad al vol genoeg was. Onbewust heb ik een storm aan persweeën tegengehouden en het intense stuk dus langer laten aanslepen dan nodig was. Ze probeerde me nog op de baarkruk te zetten maar dat was geen succes, vanaf ik voelde dat dit nog intenser was dan op handen en knieën zat ik heel snel terug op mijn yoga matje. Maar dat was mijn plan niet. Wie bevalt er nu op een yoga mat?.. nee nee, ik wou en zou in bad bevallen. 

Ik denk dat ze me uit wanhoop hebben dan toch in het zwembadje geholpen hebben. Er zat maar weinig water in dus ik moest zorgen dat ik goed laag bleef met mijn billen. Jochem had zich aan de rand van het badje gezet en ik zette me op mijn knieën in bad en sloot mijn armen om zijn nek heen. Vanaf dat moment keerde ik me met mijn bewustzijn volledig naar binnen zoals we geleerd hadden tijdens de hypnobirthing cursus. Het schreeuwen ging om naar hele diepe grommen en bij iedere perswee begeleide ik mijn babytje in gedachten naar buiten. Ik voelde perfect waar ze zich bevond in het geboortekanaal en kon hierdoor heel gericht persen. Het ging op dit moment heel erg snel en na een paar keer persen was ze er! - 3,5u na mijn water brak.

 

Nadat we even bekomen waren hebben ze ons geholpen naar de zetel. Hier werd na een tijdje de placenta geboren die we in een grote kom hebben gelegd zodat de navelstring kon uitkloppen. Katrien heeft zich toen even teruggetrokken met paperassen en wij konden op en top genieten van het eerste contact met ons kleine prutske. Het fijnste was dat alles op het gemak mocht gebeuren. Niemand had haast en met onze geboortewensen werd enorm rekening gehouden.

Het was gewoon een heel erg bijzondere ervaring. En ik ben enorm dankbaar dat we dit zo hebben mogen meemaken.

 

 

 

(Heb je nog vragen over thuisbevallen? Je mag ze me altijd stellen via instagram @mamavanmij) 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.